به گزارش خبرگزاری حوزه، در بین عالمان، گاهی احترام به شکلی غیرمنتظره و پرمعنا از سرور به وظیفهمند میرسد.
در محضر آقای حاج شریفی به عیادت مرحوم آیت الله العظمی حاج شیخ علی صافی گلپایگانی رفتیم.
آن عالم عظیم الشان به آیت الله حاج شریفی گفتند: اجازه می دهید من یک تقاضا از شما بکنم؟
ایشان گفتند: امر بفرمایید.
فرمودند: به من اجازه بدهید دست شما را ببوسم! و بر این مطلب مصرانه تاکید کردند.
آقای حاج شریفی با تحیر گفتند: آقا من پای شما را می بوسم، شما سرور من هستید، چرا چنین اصراری دارید!؟
فرمودند: مرحوم آیت الله حاج سیدمحمدتقی خوانساری که [به دعوت حضرات آیات آقایان حاج شریفی، حاج میرزامحمدتقی غضنفری، حاج سیدحسین علوی و حاج سیدمحمدعلی ابن الرضا] آمدند خوانسار، ما هم با عده ای از علمای گلپایگان به دیدن ایشان آمدیم.
آیت الله خوانساری فرمودند: شب را بمانید، ما هم امتثال کردیم. سپس شما دعوتی از ایشان، همراهان و میهمانانشان کردید و میهمانی وسیع و آبرومندی را در باغ خود برگزار نمودید.
در آن جا به همه خدمت فرمودید و من مدیون خدمتگزاری شما هستم و برای قدردانی می خواهم دستتان را ببوسم!
آیت الله حاج شریفی گفتند: آقا، من را شرمنده نکنید، من وظیفه میزبانی را به جا آوردم، شما سرور من هستید... .
منبع: از تبار شریفان
نظر شما